Zelftherapie met valentijn
Het is 13 februari 2015. Ik heb twee gezellige kaartjes met aapjes in mijn hand terwijl er een veel te stoere vent aan komt lopen. Hij geeft een slinger aan het kaartenrek. ‘oke, dan wacht ik wel even met verder kijken’ denk ik bij mezelf terwijl de kaarten voorbij schieten. Ik hoor hem een paar keer diep zuchten. Hij pakt een kaart, zucht nog wat dieper, zet hem terug en pakt bijna blind een andere kaart en loopt naar de kassa.
Terwijl ik daar nog sta, vraag ik me af of ik dit jaar nog wat met valentijn zou krijgen. Mijn gedachtes vliegen alle kanten op. Ik zie de TNT-post meneer al voor mijn deur staan met een veel te grote kaart in zijn hand. ‘Dag mevrouw, deze kaart past niet door de brievenbus’. Ik zou natuurlijk helemaal blij de kaart aannemen en alle lieve, prachtige woorden over hoe leuk en lief ik wel niet ben lezen. Heerlijk!
Maar is dat nou echt wat ik zo graag wil, heb ik van een ander nodig te horen hoe goed en leuk ik ben? Is mijn valentijn anders mislukt? Ondertussen zie ik een lieve, veel te grote kaart. Een klein te schattig ventje heeft het handje vast van een snoezig klein meisje. Voor ik het weet heb ik hem in mijn hand bij de andere kaarten en sta ik af te rekenen bij de kassa.
Met liefde en trots schrijf ik de kaarten voor mijn jongens, adres, postzegel erop, zo dat voelt goed! Dan de grote kaart, hij ligt voor me, ik zoek een rode dunschrijver en ik begin gewoon te schrijven: Lief mooi mens….. en voor ik het weet heb ik de HELE kaart helemaal vol geschreven. Wauw, dat voelt lekker. Niet nalezen, gewoon dichtplakken, adres en postzegel erop en hoppa in de grote brievenbus!
Ha, dit ga ik natuurlijk aan niemand vertellen. Sta ik er even lekker kansloos op, jezelf een kaart sturen met valentijn. Maar grappig, ik voel me er eigenlijk gewoon super goed over. Ik loop met een lach van oor tot oor en een goed gevoel over mezelf, wat ik mezelf heb gegeven, terug naar huis.
En dan is het 14 februari VALENTIJNSDAG 2015. Ik hoor de post (hij is lekker op tijd) op de deurmat vallen. Ik struikel nog net niet, maar ik ben in notime bij de voordeur. Ik zie de rode envelop, mijn hart maakt een sprongetje. YES, daar heb ik nou echt zin in. Een kaart. Ik zet een lekkere koffie, klop mijn favoriete vanille soja melk op, zet een muziekje op, wierookje aan en daar gaat ie dan! Wat ik toen las, kwam echt binnen, wat een mooi mens ben ik eigenlijk… En wat is er nou fijner dan een kaart krijgen van degene die het dichtst bij je staat, die je door en door kent, die al je intenties weet en die trots op je is. Juist ja, dat zijn de mooiste kaartjes.
Ik kan niet wachten tot volgend jaar. Ik weet dat ik vanaf nu in ieder geval ieder jaar één kaart in de bus heb met valentijn.
“Je mag mijn werk delen of gebruiken zolang je mijn naam erbij vermeld” © Wat Wel Laura Breg
Mikey wil baby’s maken bij jou
“Dus je wilt naar de buurvrouw om te vragen of onze konijnen babykonijnen mogen maken”, zeg ik tegen mijn jongste zoontje (6). Hij knikt “maar jij moet het vragen mam, dan ga ik wel met je mee”. Zo gaan we het dus niet doen. “Ik heb een ander idee, we maken er wel een oefenmomentje van mop”.
“Ik ben de buurvrouw” zeg ik terwijl ik mijn rol als buurvrouw start en ga schilderen (ze zijn namelijk al maanden aan het verbouwen). Ik kijk wat overdreven door het raam en zeg “hé, dat is mijn buurjongetje, ik denk dat hij aan gaat bellen” en ik knik naar hem zodat hij in actie komt. Zoonlief begrijpt zijn moeder gelukkig ondertussen aardig goed en vindt het helemaal leuk. Met een lach belt hij aan en zegt “tring tring”. Terwijl ik theatraal naar de zogenaamde deur loop zeg ik “Wat een irritante rotbel hebben we toch” en ik doe de deur open “Dag buurjongen”. Zoonlief begint onmiddellijk verlegen te draaien en zegt een beetje zachtjes “Mikey wil een baby maken”. Ik wacht nog even af, maar dat was het wat hij zei. Ik trek mijn wenkbrauwen op en kijk hem vragend aan. “Bij jou” zegt hij er snel achter aan.
Ik, de buurvrouw, giechel een beetje “Oke hihi, nou dan ben ik wel nieuwsgierig naar wie die Mikey is die een baby bij mij wil maken”. Ik stap even snel uit mijn rol en fluister hem in zijn oor dat het misschien handig is als hij vertelt wie Mikey is en met wie Mikey dan baby’s wilt maken. “Mijn konijn natuurlijk, die wil toch een baby bij het meisjeskonijn van de buurvrouw”. Ik ben ondertussen weer buurvrouw “pff oke, nou gelukkig zeg, ik dacht misschien is Mikey je vader ofzo, dan zou het een raar praatje worden natuurlijk. Maar of onze konijnen babykonijnen kunnen maken, dat vind ik een goed idee van je”.
Zo gezegd zo gedaan. Mikey gaat zijn spannende ‘eerste keer’ beleven met de buurvrouw. Nouja, haar konijn natuurlijk. Ik pak meteen maar het moment om te vragen of ze nog weten hoe die baby’s in de buik komen enzo. Ik zie ze denken… maar echt lekker is het niet blijven hangen dus. Ik heb het toch echt goed uitgelegd dacht ik. “De zaadjes van de man” zeg ik terwijl ik richting het geslachtsdeel wijs ”komen dan in de buik van de vrouw… dat verhaal, jongens ??” Maar overduidelijk boeit het ze niet echt, ze zijn enigszins afgehaakt.
“Mam, zijn ze nu dan ook verliefd op elkaar? Want anders komen er toch geen baby’s van”? Ik ben geneigd eerlijk te antwoorden over dat verliefdheid niet perse bepalend is. Ik bedenk me en antwoord “kijk maar eens goed naar Mikey, volgens mij is hij spontaan tot over zijn oren verliefd geworden”.
Daar laat ik het maar even bij. De rest, vertel ik later nog wel een keertje.
